Sorun gitmesi değil..
Sorun yalnız kalacak olmamız da değil..
Sorun gecenin bu vaktinde kanepede kafalarını üst üste koymus yatıyor olmaları da değil..
Sorun onun giderken ne hissedeceği , giderken neden beni bırakıyorlar bu arabaya demesi , sorun onu terk ettiğimi zannetmesi. Oysa bilmiyor , ben sevdiklerimi asla terk etmem...
Tek üzüldüğüm şey onun üzüleceğini düşünmem o 500kmlik yolda... O üzülmese , dünya umrumda değil..
Ne olur beni üzme oğlum, arabaya atla , arkana dönüp de bakma bile.. Beni hiç sevmeden git ne olur...Hiç sesin çıkmasın,orda olmaktan mutlu ol...
Ben idamı bekleyen mahkumlar gibi oluyorum böyle zamanlarda ...Ben ayrılıkları hiç sevmem ...
2-3 güne toparlanıp alışır yeni ailesine sanırım..
Umarım ?
Mutlu olacak elbette biliyorum..Hersey istediğimiz gibi giderse, neden olmasınki...
O ki hayatını kurtaracak kadar cesurdu ... Öleceğim ama burda , bu mahallede ölmeyeceğim dedi ve terk etti yuvasını...
Onu seviyorum...O bir dev olacak... Ve ben devleri severim ...
Bir Not :
Mini, mini bir kuş donmuştu,pencereme konmuştu.
Aldım onu içeriye cik cik cik cik ötsün diye.
Pır pır ederken canlandı ellerim bak boş kaldı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder